Effective Management of Public and Private Organisations through Systemics and Technologies - 16th on-line National & International Conference -Hellenic Society for Systemic Studies (HSSS) 24-26/9/2020

 

Hellenic Society for Systemic Studies (HSSS) 

16th on-line HSSS National & International Conference

 

In collaboration with the 

University of Peloponnese,

Department of Management Science and Technology

Tripoli, Greece

 24-26 September 2020

 

Title of the Conference: Effective Management of Public and Private Organisations   through Systemics and Technologies

                                                                            http://confe.hsss.eu/

 

           LAST  ANNOUNCEMENT

  

It is our pleasure to invite you to participate to our On-Line Conference.

 For your 20 - 25 minutes presentation we shall be using the platform Webex of Cisco. If you are not familiar with webex, we shall offer you a test and it will be easy to present your paper.

 There are no Fees for this Conference.

 If you wish to participate, please send your abstract submission up to the 30th of August, 2020 through

https://confe.hsss.eu/abstract-submition-form/ 

 

There is a possibility, if you wish, to include your slides in a pdf file in the e-poster session of the Conference, as our site has a very good level of visiting, and to submit your paper in the Special Issue of the Conference for our IJASS Journal .

 The 12 Keynote Addresses of the 16HSSS Keynote you may be seen here:

https://confe.hsss.eu/keynote-addresses/  

 You may submit a proposal for a 90 minutes Workshop. Please send an email to 16hsss@hsss.gr

Info for the possible workshop you receive from here:

https://confe.hsss.eu/workshops/

 

All submissions end the 30^th of August 2020.

Η Εναρκτήρια ομιλία του Μάριο Ντράγκι στη «Συνάντηση του Ρίμινι 2020»

Η Εναρκτήρια ομιλία του Μάριο Ντράγκι στη Συνάντηση του Ρίμινι, 18 Αυγούστου 2020.

[ Ετήσιο πολιτικό και πολιτιστικό συνέδριο που οργανώνει η Καθολική Meeting for Friendship Amongst Peoples Foundation]

Πριν απο δώδεκα χρόνια, η χρηματοπιστωτική κρίση προκάλεσε τη μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή που είδαμε ποτέ σε περίοδο ειρήνης. Στη συνέχεια, βιώσαμε μια δεύτερη ύφεση στην Ευρώπη, από όπου προέκυψε περαιτέρω απώλεια απασχόλησης. Ακολούθως, εμφανίστηκε η κρίση του ευρώ  ακολουθούμενη από πιέσεις ύφεσης και αποπληθωρισμού. Κατορθώσαμε να ξεπεράσουμε όλες αυτές τις δοκιμασίες.

Ακριβώς την στιγμή που η εμπιστοσύνη είχε επιστρέψει και η οικονομική ανάκαμψη είχε αρχίσει μας έπληξε  ακόμη ισχυρότερα  το ξέσπασμα του κοροναϊού. Η πανδημία δεν προκάλεσε μόνο οικονομική ζημία, απειλεί να υπονομεύσει τον ιστό της κοινωνίας μας όπως την γνωρίζουμε. Διαχέει  αβεβαιότητα, καταστρέφει την απασχόληση, παραλύει την κατανάλωση και τις επενδύσεις.

Μετά από μια τέτοια διαδοχή κρίσεων, οι επιδοτήσεις που παρέχονται σε πολλές χώρες είναι μια πρώτη μορφή στήριξης από την κοινωνία για όσους έχουν πληγεί περισσότερο, και ιδίως για εκείνους που έχουν προσπαθήσει τόσο σκληρά να ανακτήσουν τη θέση τους στον κόσμο. Οι επιδοτήσεις θα τους επιτρέψουν να επιβιώσουν, να ξεκινήσουν ξανά. Αλλά πρέπει να κάνουμε ακόμη περισσότερα για να βοηθήσουμε τους νέους: τελικά, οι επιδοτήσεις θα τελειώσουν, αλλά θα μείνουμε με ελλείψεις επαγγελματικών προσόντων και εμπειρίας, θέτοντας σε κίνδυνο τόσο την ελευθερία επιλογής τους όσο και το μελλοντικό τους εισόδημα.

Η κοινωνία στο σύνολό της δεν μπορεί να δεχτεί έναν κόσμο χωρίς ελπίδα. Αντ'  αυτού, συγκεντρώνοντας την συλλογική μας ενέργεια και την αίσθηση ενός κοινού σκοπού, πρέπει να αναζητήσουμε τον δρόμο της ανοικοδόμησης.

Στις σημερινές συνθήκες, αυτός ο δρόμος απαιτεί ρεαλισμό. Δεν ξέρουμε πότε θα βρεθεί ένα εμβόλιο ή πώς θα μοιάζει ο κόσμος μας τότε. Οι απόψεις διίστανται μεταξύ εκείνων που πιστεύουν ότι όλα θα ξαναγίνουν όπως ήταν πριν, και εκείνων που βλέπουν αυτήν την κρίση ως την αρχή μιας περιόδου βαθιών αλλαγών. Η πραγματικότητα το πιθανότερο θα είναι κάπου ανάμεσα: σε ορισμένους τομείς δεν θα αλλάξουν πολλά. Σε άλλους, οι υπάρχουσες τεχνολογίες μπορούν και θα προσαρμοστούν γρήγορα. Ακόμα άλλοι τομείς θα επεκταθούν και θα αναπτυχθούν καθώς προσαρμόζονται στα νέα πρότυπα ζήτησης και συμπεριφορών που παράγονται από την πανδημία. Αλλά για άλλους, η δραστηριότητα είναι απίθανο να επιστρέψει στα ίδια επίπεδα που επικρατούσαν πριν από την πανδημία.

Πρέπει να αποδεχτούμε το αναπόφευκτο της αλλαγής με ρεαλισμό και, τουλάχιστον μέχρι να βρεθεί μια θεραπεία, πρέπει να προσαρμόσουμε τις συμπεριφορές και τις πολιτικές μας. Αλλά δεν πρέπει να παραιτηθούμε από τις αρχές μας. Η οικονομική πολιτική δεν πρέπει να επιδεινώσει την αβεβαιότητα που προκαλείται ήδη από την πανδημία και την ταχεία αλλαγή. Διαφορετικά, θα καταλήξουμε στο έλεος της αβεβαιότητας αντί να την ελέγξουμε. Θα χαθούμε.

Τα λόγια της «Προσευχής της  Γαλήνης» του Reinhold Niebuhr μας έρχονται στο νου :

"Κύριε δώσε μου την ηρεμία να δεχτώ τα πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω. Το θάρρος να αλλάξω τα πράγματα που μπορώ να αλλάξω. Και την σοφία να καταλαβαίνω τη διαφορά ".

Επομένως, το μήνυμά μου σήμερα δεν αποτελεί μάθημα οικονομικής πολιτικής. Είναι μια έκληση ηθικής φύσης να αντιμετωπίσουμε μαζί τις προκλήσεις της ανοικοδόμησης και να επιβεβαιώσουμε εκ νέου τις αξίες και τους στόχους επί των οποίων θέλουμε να ανοικοδομήσουμε τις κοινωνίες και τις οικονομίες μας, στην Ιταλία και στην Ευρώπη.

Κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2020, η οικονομία συρρικνώθηκε με ρυθμό συγκρίσιμο με εκείνο που βίωσαν οι μεγάλες χώρες κατά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ελευθερία κινήσεών μας περιορίστηκε. Έχουμε θυσιάσει πολλές πτυχές των ανθρώπινων επαφών και αλληλεπιδράσεων, τόσο σωματικών όσο και ψυχολογικών. Ολόκληροι τομείς της οικονομίας υπολειτουργούν ή έχουν τεθεί εκτός λειτουργίας. Έχουμε δει μια δραματική αύξηση του αριθμού των ατόμων που δεν μπορούν να εργαστούν, κάτι που οι πρώτες εκτιμήσεις υποδηλώνουν ότι θα είναι δύσκολο να αντιστραφεί γρήγορα, και αναγκαστήκαμε να κλείσουμε σχολεία και άλλους χώρους μάθησης, διακόπτοντας τους επαγγελματικούς και εκπαιδευτικούς δρόμους πολλών. Όλα αυτά έχουν εντείνει τις ανισότητες.

Δεν έχουμε βιώσει καταστροφή φυσικού κεφαλαίου σε επίπεδα συγκρίσιμα με εκείνα του πόλεμου. Αλλά πολλοί σήμερα φοβούνται μια καταστροφή του ανθρώπινου κεφαλαίου σε έκταση πρωτοφανή μετά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αντιμέτωποι με αυτήν την τρομακτική προοπτική, οι κυβερνήσεις - υποστηριζόμενες από τις κεντρικές τράπεζες - ανταποκρίθηκαν με έκτακτα μέτρα για τη στήριξη της απασχόλησης και του εισοδήματος. Πληρωμές φόρου έχουν ανασταλεί ή αναβληθεί. Ο τραπεζικός τομέας έχει κινητοποιηθεί για να συνεχίσει να παρέχει πίστωση σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Κατά συνέπεια, τα δημοσιονομικά ελλείμματα και το δημόσιο χρέος έχουν αυξηθεί σε πρωτοφανή επίπεδα για εποχή ειρήνης.

Αφήνοντας κατά μέρος την εθνική ατζέντα μεμονωμένων κυβερνήσεων, η κατεύθυνση αυτής της κοινής απάντησης ήταν σωστή. Και για να το διευκολύνουμε, πολλοί από τους κανόνες υπό τους οποίους λειτουργούσαν οι οικονομίες μας έχουν ανασταλεί ρεαλιστικά, όπως υπαγορεύεται από τις μεταβληθείσες συνθήκες.

Τα λόγια του John Maynard Keynes, του πιο σημαντικού οικονομολόγου του 20ού αιώνα, μας θυμίζουν ότι «Όταν αλλάζουν τα δεδομένα, αλλάζω άποψη. Τι κάνετε εσείς  κύριε; ». Η κινητοποίηση όλων των διαθέσιμων πόρων για την προστασία των εργαζομένων και των επιχειρήσεων που αποτελούν τον ιστό των οικονομιών μας απέτρεψε μια αναπόφευκτη οικονομική βυποχώρηση να μετατραπεί σε παρατεταμένη βαθειά ύφεση.

Αλλά η κατάσταση έκτακτης ανάγκης και τα μέτρα που δικαιολογεί δεν θα διαρκέσουν για πάντα. Τώρα είναι η ώρα να δείξουμε σοφία στην επιλογή του μέλλοντος που θέλουμε να οικοδομήσουμε.

Συγκεκριμένα, το γεγονός ότι η ευελιξία και ο ρεαλισμός είναι απαραίτητες για τη διακυβέρνηση σήμερα δεν πρέπει να μας οδηγήσει στην απόρριψη των αρχών στις οποίες στηριζόμαστε μέχρι τώρα. Η ξαφνική εγκατάλειψη οποιουδήποτε εθνικού ή διεθνούς πλαισίου αναφοράς οδηγεί σε αποπροσανατολισμό.

Μετά το πέρας της Μεγάλης Χρηματοπιστωτικής Κρίσης, είδαμε ήδη τη διάβρωση αρχών που προηγουμένως θεωρούνταν θεμελιώδεις: τη δικαιοδοσία του ΠΟΕ, και μαζί του το πλαίσιο της πολυμέρειας που διέπει τις διεθνείς σχέσεις από το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτά τέθηκαν υπό αμφισβήτηση από τις ίδιες τις χώρες που τα σχεδίασαν - τις Ηνωμένες Πολιτείες - και εκείνες που επωφελήθηκαν περισσότερο από αυτά: την Κίνα. Αλλά δεν αμφισβητήθηκαν ποτέ από την Ευρώπη, η οποία μέσω του δικού της συστήματος κοινωνικής προστασίας είχε μετριάσει μερικές από τις πιο σοβαρές και άδικες συνέπειες της παγκοσμιοποίησης.

Παρατηρήσαμε επίσης την αδυναμία επίτευξης μιας παγκόσμιας συμφωνίας για το κλίμα και τις συνέπειές της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Εδώ στην Ευρώπη, είδαμε την κριτική για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα που μετατρέπεται σε αυξανόμενο σκεπτικισμό, ειδικά μετά την κρίση του δημόσιου χρέους της ζώνης του ευρώ, για ορισμένους από τους κανόνες που θεωρούνται απαραίτητοι για τη λειτουργία του: κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας, της ενιαίας αγοράς, του ανταγωνισμού και των κρατικών ενισχύσεων - κανόνες που στη συνέχεια τέθηκαν σε αναστολή ή χαλάρωσαν μετά την πανδημία.

Η ανεπάρκεια ορισμένων από αυτές τις ρυθμίσεις είχε γίνει από καιρό εμφανής. Όμως, λόγω αδράνειας, ατολμίας ή προτεραιότητας βραχυπρόθεσμων και κεκτημένων συμφερόντων, δεν διορθώθηκαν γρήγορα, όπως είχε γίνει - τουλάχιστον εν μέρει - για τον χρηματοπιστωτικό τομέα. Αντ 'αυτού, αφέθηκαν να εξελιχθούν σε ένα κύμα λαϊκίστικων  διαδηλώσεων και μια γενικευμένη διαμαρτυρία ενάντια στην υπάρχουσα τάξη πραγμάτων.

Αυτή η αβεβαιότητα σχετικά με το πλαίσιο αναφοράς  - η οποία είναι συνηθισμένη όταν αμφισβητείται μια παλιά τάξη πραγμάτων  και δεν έχει ακόμη εμφανιστεί η διαδοχή κατάσταση - ενισχύθηκε από την πανδημία. Η κοινωνική αποστασιοποίηση είναι υπό τις παρούσες συνθήκες συλλογική αναγκαιότητα. Αλλά είναι μια κατάσταση θεμελιωδώς αφύσικη για κοινωνίες που έχουν βασιστεί στην ανταλλαγή, τη διαπροσωπική επικοινωνία και την κοινή χρήση. Η αβεβαιότητα για το πότε θα βρεθεί το εμβόλιο και θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε σε πιο φυσιολογικές σχέσεις, είναι βαθύτατα αποσταθεροποιητική.

Πρέπει τώρα να προσαρμόσουμε, και όχι να εγκαταλείψουμε, τις αρχές που μας καθοδήγησαν στο παρελθόν. Πρέπει να επιβεβαιώσουμε την προσήλωσή μας στην Ευρώπη και τους κανόνες ευθύνης της, αλλά και να αναγνωρίσουμε την κοινή μας αλληλεξάρτηση και αλληλεγγύη. Πρέπει να δεσμευτούμε για την πολυμέρεια και για την διεθνή νομιμότητα. Το μέλλον δεν μπορεί να στερείται σημείων αναφοράς - κάτι που θα οδηγούσε, όπως έγινε σε προηγούμενες περιόδους όπως η δεκαετία του 1970, σε ακανόνιστες και λιγότερο αποτελεσματικές πολιτικές, σε λιγότερη εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια, σε υψηλότερη ανεργία . Προϋπόθεση όμως είναι να υπάρξουν ριζικές μεταρρυθμίσεις στο παρόν. Και πρέπει να σκεφτούμε πάνω σε αυτά άμεσα.

Πρέπει να εμπνευστούμε από εκείνους που συμμετείχαν στην παγκόσμια ανοικοδόμηση, στην ανοικοδόμηση της Ευρώπης και της Ιταλίας μετά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, εκείνους τους ηγέτες που, εμπνευσμένοι από τον Κέινς, συναντήθηκαν στο Μπρετόν Γουντς το 1944 για να δημιουργήσουν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ή τον Αλκίντε ντε Γκάσπερι, ο οποίος το 1943 εξέθεσε το όραμά του για μια μελλοντική ιταλική δημοκρατία, καθώς και τους πολλούς άλλους, στην Ιταλία, την Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, που σκέφτονταν και προετοιμάζονταν για την περίοδο μετά τον πόλεμο. Οι προβληματισμοί τους για το μέλλον ξεκίνησαν πολύ πριν από το τέλος του πολέμου και παρήγαγαν τούς θεμελιώδεις κανόνες του παγκόσμιου συντονισμού του και της ευρωπαϊκής συγκρότησης που γνωρίζουμε από τότε. Είναι πιθανό ότι αυτοί οι ευρωπαϊκοί κανόνες δεν θα επανενεργοποιηθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα και σίγουρα όχι στην τρέχουσα μορφή τους. Έτσι, η άμεση αναζήτησή μας για μια νέα κατεύθυνση πρέπει να επιχειρήσει να ορίσει τα νέα χαρακτηριστικά τους.

Πράγματι, ακριβώς επειδή η οικονομική πολιτική σήμερα είναι πιο ρεαλιστική και οι ηγέτες μπορούν να την ασκήσουν  με μεγαλύτερη διακριτική ευχέρεια, πρέπει να είμαστε πολύ σαφείς σχετικά με τους στόχους που θα θέσουμε.

Ένα πλαίσιο στο οποίο οι μακροπρόθεσμοι στόχοι συνδέονται στενά με τους βραχυπρόθεσμους είναι απαραίτητο για την αποκατάσταση της βεβαιότητας και της προβλεψιμότητας στα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Αλλά αναπόφευκτα αυτό θα συνοδεύεται από υψηλό χρέος για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτή η αύξηση του χρέους θα είναι βιώσιμη - δηλαδή, θα συνεχίσει να χρηματοδοτείται στο μέλλον από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, από τους αποταμιευτές, από τις αγορές - μόνο εάν χρησιμοποιείται για παραγωγικούς σκοπούς: επενδύσεις σε ανθρώπινο κεφάλαιο, σε κρίσιμες υποδομές παραγωγής, στην έρευνα. Σε αυτήν την περίπτωση, θα θεωρηθεί ως «καλό» χρέος.

Εάν, ωστόσο, το χρέος χρησιμοποιηθεί για μη παραγωγικούς σκοπούς, θα θεωρηθεί ως «κακό» χρέος και η βιωσιμότητά του θα διαβρωθεί. Τα χαμηλά επιτόκια δεν αποτελούν από μόνα τους εγγύηση βιωσιμότητας: η αντίληψη για την ποιότητα του χρέους είναι εξίσου σημαντική. Και όσο περισσότερο επιδεινώνεται η αντίληψη αυτή, τόσο πιο αβέβαιο θα γίνει το πλαίσιο αναφοράς μας, πρα θα έθετε σε κίνδυνο την απασχόληση, τις επενδύσεις και την κατανάλωση.

Η επιστροφή στην ανάπτυξη -  σε ένα όμως τύπο ανάπτυξης  που θα σέβεται το περιβάλλον και δεν θα ευτελίζει τον άνθρωπο - έχει επίσης γίνει απόλυτα επιτακτική ανάγκη. Αυτό είναι ζωτικής σημασίας για να διασφαλιστεί πως οι οικονομικές πολιτικές που εφαρμόζονται σήμερα είναι βιώσιμες, παρέχουν εισοδηματική ασφάλεια, ειδικά για τους φτωχότερους, ενισχύουν την κοινωνική συνοχή που είναι εύθραυστη από τις επιπτώσεις της πανδημίας και τις δυσκολίες που θα δημιουργήσει η έξοδος από την ύφεση τους επόμενους μήνες. Να χτίσουμε ένα μέλλον του οποίου το περίγραμμα να είναι ήδη ορατό στις κοινωνίες μας σήμερα.

Αυτός ο στόχος είναι δύσκολος αλλά δεν είναι ανέφικτος  εαν καταφέρουμε να διαλύσουμε την αβεβαιότητα που κυριαρχεί στις χώρες μας σήμερα. Βλέπουμε τώρα την οικονομική δραστηριότητα να ανακάμπτει καθώς οι οικονομίες μας ανοίγουν ξανά. Ωστόσο παρακολουθούμε την κατάρρευση του ΑΕΠ, η οποία σε ορισμένες χώρες έχει πέσει στα επίπεδα των μέσων της δεκαετίας του 1990, το διεθνές εμπόριο, η εγχώρια κατανάλωση (το ποσοστό αποταμίευσης των νοικοκυριών στη ζώνη του ευρώ έφτασε το 17%, από 13% στο τέλος του προηγούμενου έτους), οι ιδιωτικές επενδύσεις - όλα αυτά θα μειωθούν. Μια πραγματική ανάκαμψη της κατανάλωσης και των επενδύσεων θα συμβεί μόνο όταν αρχίσει να διαλύεται η αβεβαιότητα και όταν τεθούν σε εφαρμογή οικονομικές πολιτικές αποτελεσματικές στην παροχή υποστήριξης σε οικογένειες και επιχειρήσεις και αξιόπιστες, επειδή ακριβώς θα είναι βιώσιμες σε βάθος χρόνου.

Η επιστροφή στην ανάπτυξη και η βιωσιμότητα των οικονομικών πολιτικών είναι επίσης ουσιαστικής σημασίας για να ανταποκριθούμε στις μεταβαλλόμενες προτιμήσεις των κοινωνιών μας, ξεκινώντας από τα συστήματα υγείας, όπου η αποτελεσματικότητα μετράται τώρα από την άποψη της ετοιμότητας μας για μαζικές καταστροφές στην κλίμακα που μόλις βιώσαμε. Η προστασία του περιβάλλοντος και η αντίστοιχη προσαρμογή των βιομηχανιών και του τρόπου ζωής μας, θεωρείται από το 75% των ανθρώπων σε 16 μεγάλες χώρες ως προτεραιότητα για τις κυβερνήσεις, εξ αιτίας αυτού που μπορεί να θεωρηθεί ως η μεγαλύτερη καταστροφή για τη δημόσια υγεία της εποχής μας. Η ψηφιοποίηση είχε ήδη επιβάλλει αλλαγές στα πρότυπα εργασίας  και αυτές επιταχύνονται από την πανδημία, και αναμένεται να παραμείνουν ως μόνιμα χαρακτηριστικά των κοινωνιών μας: στις Ηνωμένες Πολιτείες, εκτιμάται ότι το ένα πέμπτο της εργασίας γραφείου γίνεται πλέον μόνιμα από το σπίτι.

Ωστόσο, υπάρχει ένας τομέας που είναι κρίσιμος για την ανάπτυξη και ως εκ τούτου για όλους τους μετασχηματισμούς που μόλις ανέφερα, και όπου το μακροπρόθεσμο όραμα πρέπει να συνδυαστεί με άμεση δράση: η εκπαίδευση και, γενικότερα, η επένδυση στους νέους.

Αυτό ήταν πάντα αναγκαιότητα. Όμως η σημερινή κατάσταση καθιστά ακόμη πιο επείγουσα μια τεράστια επένδυση πνευματικών και οικονομικών πόρων σε αυτόν τον τομέα. Η ενεργή συμμετοχή στην κοινωνία του μέλλοντος θα απαιτήσει από τους σημερινούς νέους να διαθέτουν ακόμη μεγαλύτερη ικανότητα κατανόησης και προσαρμογής στην πραγματικότητα. Αν κοιτάξουμε τους πολιτισμούς και τα έθνη που έχουν διαχειριστεί καλύτερα τη συνεχή αβεβαιότητα και την ανάγκη για αλλαγή, όλοι έχουν αποδώσει στην εκπαίδευση έναν θεμελιώδη ρόλο στην προετοιμασία των νέων για τη διαχείριση της αλλαγής και της αβεβαιότητας, βάσει της πνευματικής ικανότητας και της ανεξάρτητης  κριτικής σκέψης.

Είναι ηθική επιταγή το να κάνουμε αυτήν την επιλογή και να την εφαρμόσουμε σωστά : το χρέος που δημιουργείται από την πανδημία είναι άνευ προηγουμένου και θα πρέπει να εξοφληθεί κυρίως από εκείνους που είναι νέοι σήμερα. Είναι λοιπόν καθήκον μας να τους εξοπλίσουμε με τα μέσα για την εξυπηρέτηση αυτού του χρέους και να το κάνουμε ενώ ζούμε σε βελτιωμένες κοινωνίες. Για χρόνια, μια μορφή συλλογικού εγωισμού οδήγησε τις κυβερνήσεις να στρέψουν την προσοχή και τους διαθέσιμους πόρους σε πρωτοβουλίες που παρήγαγαν εγγυημένες και άμεσες πολιτικές αποδόσεις. Αυτό δεν είναι πλέον αποδεκτό σήμερα.

Λίγες μέρες πριν από τη λήξη της θητείας μου ως Προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας πέρυσι, είχα την ευκαιρία να απευθυνθώ σε φοιτητές και καθηγητές στο Università Cattolica του Μιλάνου. Ο σκοπός της ομιλίας μου ήταν να προσπαθήσω να περιγράψω τρεις ιδιότητες απαραίτητες για όσους ασκούν εξουσία:

- Η αναζήτηση της γνώσης , έτσι ώστε οι αποφάσεις να βασίζονται σε δεδομένα και όχι μόνο σε πεποιθήσεις 

-Το θάρρος να λαμβάνουν αποφάσεις, ειδικά όταν δεν είναι γνωστές με βεβαιότητα όλες οι συνέπειές τους, καθώς  η αδράνεια έχει συνέπειες και δεν απαλλάσσει τους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων από τις ευθύνες τους και

-Η ταπεινότητα που τους επιτρέπει να κατανοούν ότι η εξουσία που τους έχει ανατεθεί δεν πρέπει να χρησιμοποιείται αυθαίρετα, αλλά για την επίτευξη των στόχων που τους έχει αναθέσει ο νομοθέτης στα πλαίσια της συγκεκριμένης εντολής.

Βασίστηκα τότε στα όσα έμαθα κατά τη διάρκεια της καριέρας μου. Δεν θα μπορούσα όμως να φανταστώ πόσο γρήγορα και πόσο τραγικά επρόκειτο να κληθούν οι ηγέτες μας να αποδείξουν ότι διαθέτουν αυτές τις ιδιότητες. Αλλά η σημερινή κατάσταση απαιτεί μια πρόσθετη, ειδική, μορφή δέσμευσης. Όπως έχω ήδη υπογραμμίσει, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που αντιμετωπίζουμε απαιτεί μεγαλύτερη διακριτική ευχέρεια εκ μέρους των κυβερνώντων από ό, τι στις συνηθισμένες στιγμές. Αυτό τους επιβάλλει υποχρέωση αυξημένης  διαφάνειας στις ενέργειές τους και λεπτομερέστερης επεξήγησης του τρόπου με τον οποίο οι ενέργειες αυτές συνάδουν με την εντολή που έχουν λάβει και με τις αρχές που την ενέπνευσαν.

Εάν δεν θέλουμε τα θεμέλιά του μέλλοντος να χτιστούν πάνω στην άμμο, η οικοδόμησή του πρέπει να συμπεριλαμβάνει όλους μας. Όλη η κοινωνία πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίσει τον εαυτό της στις επιλογές που θα γίνουν και στις κατευθύνσεις που θα οριστούν, έτσι ώστε να μην ανατραπούν αργότερα. Έτσι, η διαφάνεια και ο διαμοιρασμός των πληροφοριών - που ήταν πάντα απαραίτητες για την αξιοπιστία της κυβερνητικής δράσης - είναι θεμελιώδεις σήμερα, επειδή η διακριτική ευχέρεια που χαρακτηρίζει την τρέχουσα κατάσταση έκτακτης ανάγκης επιβάλει επιλογές των οποίων οι επιπτώσεις θα γίνονται αισθητές για πολλά από τα επόμενα χρόνια.

Αυτή η ανάγκη για συλλογική επιβεβαίωση των αξιών που μας ενώνουν και για ένα κοινό όραμα ως προς το μέλλον που θέλουμε να οικοδομήσουμε, ισχύει τόσο στο ευρωπαϊκό επίπεδο όσο και στο επίπεδο των κρατών- μελών.

 Η πανδημία έχει δοκιμάσει σοβαρά την κοινωνική συνοχή σε όλο τον κόσμο και έχει αναζωπυρώσει τις εντάσεις ακόμη και μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών.

Η Ευρώπη μπορεί να βγει ενισχυμένη από αυτήν την κρίση. Η κυβερνητική δράση βασίζεται σε θεμέλια που έχει καταστήσει ασφαλή η νομισματική πολιτική. Το ταμείο Next Generation της ΕΕ εμπλουτίζει το οπλοστάσιο της ευρωπαϊκής πολιτικής. Η αναγνώριση του ρόλου που μπορεί να διαδραματίσει ένας Ευρωπαϊκός Προϋπολογισμός στη σταθεροποίηση των οικονομιών μας και το προηγούμενο της έκδοσης κοινού χρέους, είναι στοιχεία σημαντικά και μπορουν να αποτελέσουν τη βάση  σχεδιασμού ενός κοινού Ενωσιακού Υπουργείου Οικονομικών. Το όφελος μιας τέτοιας προοπτικής για την επίτευξη σταθερότητας στη ζώνη του ευρώ έχει καταστεί προφανές εδώ και πολύ καιρό.

Μετά από δεκαετίες ευρωπαϊκής λήψης αποφάσεων που κυριαρχούνται από διακυβερνητισμό - όπου υπερισχύει η βούληση μεμονωμένων κυβερνήσεων - η Επιτροπή βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο της δράσης. Στο μέλλον, λοιπόν, μπορούμε να ελπίζουμε ότι η διαδικασία λήψης αποφάσεων θα γίνει και πάλι λιγότερο πολύπλοκη και δυσχερής, αντικατοπτρίζοντας την πεποίθηση, την οποία αισθάνονται οι περισσότεροι, για την ανάγκη μια ισχυρής και σταθερής Ευρώπης, ειδικά σε έναν κόσμο που φαίνεται να αμφισβητεί το σύστημα διεθνών σχέσεων που μας προσέφερε τη μεγαλύτερη περίοδο ειρήνης στην ιστορία μας.

Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τις συνθήκες που επέφεραν αυτό το βήμα προς τα εμπρός για την Ευρώπη: η αλληλεγγύη ενώ θα έπρεπε να ήταν αυθόρμητη υπήρξε καρπός διαπραγματεύσεων. Ούτε πρέπει να ξεχνάμε ότι η ισχυρή και σταθερή Ευρώπη που όλοι θέλουμε είναι εκείνη όπου η ευθύνη συμβαδίζει και νομιμοποιεί την αλληλεγγύη.

Επομένως, αυτό το βήμα προόδου θα πρέπει να ενισχυθεί από την αξιοπιστία των οικονομικών πολιτικών, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Τότε δεν θα ήταν πλέον δυνατό να πούμε, όπως έκαναν ορισμένοι, ότι οι αλλαγές που επήλθαν ως αποτέλεσμα της πανδημίας είναι προσωρινές. Αντ 'αυτού, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε την ανασυγκρότηση των ευρωπαϊκών οικονομιών πραγματικά ως εγχείρημα που μοιράζονται όλοι οι Ευρωπαίοι και ως ευκαιρία να σχεδιάσουμε ένα κοινό μέλλον - όπως έχουμε κάνει τόσες πολλές φορές στο παρελθόν.

Αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του ευρωπαϊκού εγχειρήματος να εξελίσσεται σταδιακά και προβλέψιμα, με τη δημιουργία νέων κανόνων και νέων θεσμών. Η εισαγωγή του ευρώ προέκυψε λογικά από τη δημιουργία της ενιαίας αγοράς. Η ανάπτυξη, πρώτον, κοινών φορολογικών κανόνων, και αργότερα της τραπεζικής ένωσης, ήταν απαραίτητες συνέπειες της ύπαρξης του ενιαίου νομίσματος. Η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού προϋπολογισμού - που είναι η φυσική εξέλιξη της θεσμικής μας αρχιτεκτονικής - θα διορθώσει μια μέρα το κενό που εξακολουθεί να υπάρχει.

Αυτή είναι μια εποχή αβεβαιότητας και άγχους, αλλά είναι επίσης μια στιγμή προβληματισμού και κοινής δράσης. Ο δρόμος μπροστά μπορεί σίγουρα να βρεθεί και δεν είμαστε μόνοι στις προσπάθειές μας να το βρούμε.

Πρέπει να υποστηρίξουμε τους νέους επενδύοντας στην εκπαίδευση και την κατάρτιση τους. Μόνο τότε, με την καθαρή συνείδηση ​​εκείνων που έχουν εκπληρώσει τις δικές τους ευθύνες, θα είμαστε σε θέση να πούμε στους νεότερους της κοινωνίας ότι ο καλύτερος τρόπος για να βρείτε τον ρόλο σας στο παρόν είναι να σχεδιάσετε το μέλλον σας.

[Το αγγλικό κείμενο είναι αναρτημένο στην σελίδα της Συνάντησης του Ρίμινι:https://www.meetingrimini.org/en/draghis-speech-at-rimini-meeting/.Η απόδοση στα ελληνικά έγινε από εμάς]

Νέα Μεταπτυχιακή Ειδίκευση στο Ευρωπαϊκό Ποινικό Δίκαιο και την Ευρωπαϊκή Δημόσια Πολιτική στο Πάντειο

ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ. ΦΟΡΟΥΜ ΔΕΛΦΩΝ & ΕΚΚΕ

Μεταπτυχιακό "Δημόσια Διοίκηση & Τοπική Αυτοδιοίκηση" Πρόσκληση υποβολής αιτήσεων για την νέα σειρά 2020-21

Το Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων και Οργανισμών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου οργανώνει και λειτουργεί το ακαδημαϊκό έτος 2020-2021 τη νέα σειρά -6η διαδοχική- του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών  στην "Δημόσια Διοίκηση και την Τοπική Αυτοδιοίκηση".

Το πρόγραμμα είναι 18μηνης διάρκειας (παρακολούθηση μαθημάτων κατά το α’ και β’ εξάμηνο και εκπόνηση διπλωματικής εργασίας κατά το γ’ εξάμηνο) και οδηγεί στην απονομή́ Μεταπτυχιακού́ Διπλώματος (Μ.Δ.Ε.) στην «Δημόσια Διοίκηση και Τοπική Αυτοδιοίκηση». (Master’s in Public Administration and Local Government -MPA).

Η παρακολούθηση του προγράμματος δύναται να πραγματοποιείται και εξ αποστάσεως σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις.

Οι υποψήφιοι πρέπει να υποβάλουν τα κάτωθι δικαιολογητικά:

• Αίτηση συμμετοχής στο Π.Μ.Σ.
• Ευκρινές φωτοαντίγραφο πτυχίου ή πτυχίων ελληνικού Πανεπιστημίου ή Τ.Ε.Ι. Τα πτυχία Ομοταγών Α.Ε.Ι. του εξωτερικού πρέπει να συνοδεύονται από την πράξη αναγνώρισης του Δ.Ο.Α.Τ.Α.Π.
• Πιστοποιητικό σπουδών με αναλυτική βαθμολογία προπτυχιακών μαθημάτων, στο οποίο αναγράφεται και ο βαθμός του πτυχίου.
• Βιογραφικό σημείωμα, στο οποίο αναφέρονται αναλυτικά οι σπουδές, η τυχόν διδακτική ή/και επαγγελματική εμπειρία καθώς και η τυχόν επιστημονική και κοινωνική δραστηριότητα του υποψηφίου.
• Πιστοποιητικό επαρκούς γνώσης αγγλικής γλώσσας. Εάν δεν κατατεθεί σχετικό πιστοποιητικό, η επαρκής γνώση της αγγλικής γλώσσας πιστοποιείται μετά από εξέταση από ειδική επιτροπή που ορίζεται από τη Συνέλευση του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων και Οργανισμών.
• Κάθε άλλο έργο ή δραστηριότητα που μπορεί να βοηθήσει στην επιλογή του υποψηφίου
• Δύο (2) συστατικές επιστολές
• Φωτοτυπία της Αστυνομικής Ταυτότητας
• Δύο πρόσφατες φωτογραφίες, στις οποίες να αναγράφεται το ονοματεπώνυμο του υποψηφίου.

Η αίτηση και τα προβλεπόμενα δικαιολογητικά πρέπει να υποβληθούν από 25/05/2020 έως και 25/07/2020 στη Γραμματεία του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων και Οργανισμών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου  με συστημένη επιστολή με σφραγίδα ταχυδρομείου ή ταχυμεταφορών το αργότερο έως και την 25/07/2020 στη διεύθυνση:

" ΠΜΣ Δημόσια Διοίκηση και Τοπική Αυτοδιοίκηση" 
Αντικάλαμος, Τ.Κ. 24100

Καλαμάτα

 Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε με την Γραμματεία του ΠΜΣ στα τηλέφωνα 2721045126, 2721045123 και στην ηλεκτρονική διεύθυνση: ezis@us.uop.gr  Δευτέρα έως Παρασκευή 09.30-13:00.

Για αναλυτική παρουσίαση του ΠΜΣ πατείστε ΕΔΩ

ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑ - ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΕΠΟΧΗ : Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΕΜΜΑΝΟΥΕΛ ΜΑΚΡΟΝ ΣΤΟΥΣ FINANCIAL TIMES

“Όταν αλλάζουν τα δεδομένα, αλλάζω άποψη” είχε πει ο Τζών Μέϋναρντ Κέυνς. Και ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν αποδεικνύεται κεϋνσιανός , όχι μόνο στο περιεχόμενο της πολιτικής του αλλά και στον τρόπο σκέψης του. Στο ξεκίνημα της ταχύτατα ανοδικής πολιτικής πορείας του οι θέσεις που διατύπωνε απήχαν πολύ από αυτές που εκθέτει στην πρόσφατη συνέντευξη - ποταμό που παραχώρησε στους Financial Times. “Δεν μου αρέσει ο όρος “κοινωνικό μοντέλο” ...”Οι εργαζόμενοι είναι υπερβολικά προστατευμένοι...”Οι Γάλλοι μισθωτοί υπεραμοίβονται”...”Αν ήμουν άνεργος δεν θα τα περίμενα όλα από τους άλλους” είναι μερικές από τις κατά καιρούς τοποθετήσεις του της περιόδου εκείνης. Ανήκει εξ άλλου σε μιά νεότερη γενιά σοσιαλδημοκρατών που γοητεύτηκε από τις “απεριόριστες” δυνατότητες της αγοράς. Ωστόσο η άσκηση εξουσίας μετέβαλε την οπτική του. Το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων, οι δυσχέρειες ουσιαστικής προώθησης της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης (σημαντικής για αυτόν , έναν πεπεισμένο ευρωπαϊστή) και ασφαλώς η σημερινή πανδημία τον ώθησαν να αναπτύξει ένα σύνολο ιδεών για την νέα παγκοσμιοποίηση, για την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και την Ενωσιακή προοπτική, για τις αρνητικές συνέπειες των πολιτικών λιτότητας, για τις κοινωνικές ανισότητες και την ενίσχυση του λαϊκισμού , για την παραγωγική εξειδίκευση και την κλιματική αλλαγή, ιδέες των οποίων η περαιτέρω ανάπτυξη και εξειδίκευση θα μπορούσαν να συγκροτήσουν ένα νέο πλαίσιο καινοτόμου αλλά και ρεαλιστικής πολιτικής. Διατύπωσε αρχικά τις ιδέες αυτές με το διάγγελμά του της 12ης Μαρτίου και τις επεξέτεινε με την συνέντευξή του της 17ης Απριλίου στους FT, εκτενή αποσπάσματα της οποίας ακολουθούν. Οι ριζοσπαστικές αυτές θέσεις γίνονται ακόμη περισσότερο επίκαιρες εν όψει των δυσχερών διαπραγματεύσεων στην Σύνοδο Κορυφής για την Ενωσιακή απάντηση στην επικείμενη ύφεση εξ αιτίας της πανδημίας.  

[Τα αποσπάσματα προέρχονται από την αναλυτική μεταγραφή της συνέντευξης στην γαλλική γλώσσα προς τους δημοσιογράφους των  FT Βικτώρ Μαλέ και Ρουλά Καλάφ . Οι τίτλοι έχουν προστεθεί από εμάς]

Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗΝ ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ.

Στα πρώτα βήματα της πανδημίας υπήρξαν εθνικές απαντήσεις επειδή τα θέματα της υγείας έχουν εθνική διάσταση και επειδή όταν οι άνθρωποι φοβούνται στρέφονται προς το κράτος και αναμένουν την κρατική βοήθεια. Και λυπάμαι, είναι αλήθεια, που στην αρχή υπήρξε έλλειψη του αναγκαίου διεθνούς συντονισμού όπως στο κλείσιμο των συνόρων και σε άλλα ζητήματα. Εάν πρέπει να βγάλουμε ένα συμπέρασμα αυτό είναι αναμφίβολα το ότι χρειάζεται να ενισχύσουμε την πολυμερή διεθνή διακυβέρνηση στον τομέα της υγείας.

Νομίζω ότι η περίοδος αυτή είναι μια ευκαιρία για την ενίσχυση της πολυμερούς διεθνούς συνεργασίας, με ταυτόχρονο μετασχηματισμό της παγκοσμιοποίησης. Δεν θέλω να βγάλω οριστικά συμπεράσματα, αλλά εδώ και μερικά χρόνια, όλοι μαζί, βιώνουμε πολλές μεγάλες κρίσεις, πρώτα απ' όλα την τρομοκρατία. Υπήρξαν απειλές σε όλο τον κόσμο, που έχουν επηρεάσει όλες τις ηπείρους. Υπήρξε επίσης η ενίσχυση του μεταναστευτικού που αποσταθεροποίησε σε μεγάλο βαθμό τις διεθνείς ισορροπίες. Στη συνέχεια,εμφανίστηκε ένα κρίσιμο νέο φαινόμενο , τουλάχιστον στις εντονότερες εκφάνσεις του, όπως η κλιματική αλλαγή. Έχουμε ακόμη το τεχνολογικό φαινόμενο και τώρα έχουμε το φαινόμενο της υγειονομικής κρίσης. Ενώ βιώσαμε πριν από δέκα χρόνια και την οικονομική κρίση που πιστεύαμε ότι ήταν άνευ προηγουμένου μέχρι που φθάσαμε στην τρέχουσα. Όλα τα παραπάνω μας δείχνουν κάθε φορά το πόσο έντονα αλληλεξαρτώμενοι είμαστε διεθνώς.

Αυτή την φορά η ιδιαιτερότητα της υγειονομικής κρίσης, και ως προς αυτό προσομοιάζει στην οικολογική κρίση, είναι το ότι δόθηκε προτεραιότητα στους ανθρώπους. Κανείς δεν έθεσε το ερώτημα αν είναι απαραίτητο να ανασταλούν οι οικονομικές δραστηριότητες προκειμένου να σωθούν ζωές. Και ουδείς διανοήθηκε ότι θα μπορούσε να τεθεί τέτοιο ερώτημα. Και είναι ακριβώς ένα βαθύτατο, ανθρωπολογικό θα έλεγα, σοκ το ότι θέσαμε τον μισό πλανήτη σε κατάσταση αδράνειας για να σώσουμε ανθρώπινες ζωές. Δεν υπάρχει προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία.

Αυτό προφανώς θα έχει ανθρωπολογικού επιπέδου συνέπειες, που δεν είμαι σε θέση να περιγράψω. Αλλά θα αλλάξει οπωσδήποτε την φύση της παγκοσμιοποίησης - της παγκοσμιοποίησης με την οποία έχουμε ζήσει τα σαράντα τελευταία χρόνια, μια παγκοσμιοποίηση των ανταλλαγών εμπορευμάτων, ανθρώπων, γνώσεων κλπ. Δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι δεν υπήρχαν πλέον σύνορα, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά επιτάχυνση της κυκλοφορίας και της συσσώρευσης. Βέβαια υπήρξαν πραγματικά θετικές επιπτώσεις:  εξουδετέρωσε τους ολοκληρωτισμούς (παράδειγμα η πτώση του Τείχους του Βερολίνου πριν από τριάντα χρόνια) και, περισσότερο ή λιγότερο, έβγαλε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους από τη φτώχεια.

Όμως εξ αιτίας της αυξήθηκε ιδίως τα τελευταία χρόνια, η εσωτερική ανισότητα στις ανεπτυγμένες χώρες. Και αυτή η παγκοσμιοποίηση, αντιλαμβανόμαστε ότι πλησιάζει στο τέλος του κύκλου της. Διότι, όπως έχω πει κατ’ επανάληψη, εξασθενεί τη δημοκρατία, εξ αιτίας ακριβώς των υψηλών επίπεδων ανισότητας στις χώρες μας. Ανισότητας που υπήρξε καρπός μιάς παγκοσμιοποίησης, τα ισχυρά στοιχεία της οποίας ήταν κατά βάση ο καταναλωτής και ο χρηματιστής. Πιστεύω ότι αυτό το σοκ που βιώνουμε, μετά από πολλά άλλα, θα μας αναγκάσει να επανεξετάσουμε την παγκοσμιοποίηση, θα μας αναγκάσει να ξανασκεφτούμε τους όρους της κυριαρχίας.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ

Αντιλαμβανόμαστε πως χρειάζεται να επανεκτιμήσουμε πράγματα που μερικές φορές, νομίζαμε, ότι δεν είχαν αξία. Σκεφτόμασταν ότι μια μάσκα ή μια μπλούζα δεν είχαν καμία αξία στην παγκοσμιοποιημένη αγορά . Έχουν όμως αξία στην προστασία των υγειονομικών, το ανακαλύψαμε κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης. Μπορεί να αξίζουν σαράντα λεπτά, ούτε καν ένα ευρώ, αλλά είναι εξαιρετικά πολύτιμα όταν βρίσκονται σε έλλειψη και δεν υπάρχει τρόπος να παραχθούν.

Είναι σαφές ότι η οικονομία δεν μπορεί να έχει πάντα προτεραιότητα . Όσον αφορά την ανθρωπότητα, τις γυναίκες και τους άντρες, αλλά και τα οικοσυστήματα στα οποία ζουν, και επομένως τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, την υπερθέρμανση, τη βιοποικιλότητα, υπάρχει κάτι ανώτερο από την οικονομική τάξη .

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΛΛΗΛΕΞΑΡΤΗΣΗ ΜΑΣ ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ ΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΑΚΥΒΈΡΝΗΣΗ

Και πιστεύω ότι αυτό μας υποχρεώνει να αναθεωρήσουμε τη γραμματική της πολυμερούς διεθνούς συνεργασίας. Η διεθνής συνεργασία απειλήθηκε επειδή βρισκόταν υπό τον έλεγχο ηγεμονιών. Ή σε κάθε περίπτωση δυνάμεων που δεν ήθελαν πλέον να παίζουν το παιχνίδι της επειδή δεν είχαν   συμφέρον να το κάνουν. Όταν όμως οι όροι της παγκοσμιοποίησης καθορίζονται εκ νέου από την  αλληλεξάρτηση, όταν συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουν πράγματα που εμπίπτουν στο πεδίο της κυριαρχίας , άρα αφορούν τα κράτη και δεν εξαρτώνται από τρίτες δυνάμεις, αλλά και ότι υπάρχουν ταυτόχρονα πράγματα που δεν μπορούν να χειριστούν τα κράτη αν και αφορούν το κοινό καλό (εκπαίδευση, υγεία, κλίμα, βιοποικιλότητα) τότε έχουμε τη βασική γραμματική των καταστάσεων που υποχρεώνουν τις εξουσίες να συνεργάζονται.

Έτσι, νομίζω ότι θα υπάρξουν αλλαγές ανθρωπολογικού επιπέδου, που δεν μπορώ να περιγράψω, και το λέω με πολλή ταπεινότητα, αλλά είμαι σίγουρος πως θα είναι βαθιές , αφού βρισκόμαστε στη διαδικασία να ανακαλύψουμε εκ νέου ότι υπάρχουν στοιχεία στρατηγικής αυτονομίας της εθνικής κυριαρχίας, ότι υπάρχουν στοιχεία περιφερειακής στρατηγικής αυτονομίας αλλά και πως υπάρχουν στοιχεία παγκόσμιας αλληλεξάρτησης που μας υποχρεώνουν να οικοδομήσουμε μια πραγματική διεθνή διακυβέρνηση και επομένως πολυμερή συνεργασία. Πολυμερή συνεργασία για την υγεία, πολυμερή πολιτική συνεργασία για την ανακωχή και την ειρήνη  .

ΟΙ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ DNA ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΜΑΣ

Στην ερώτηση των δημοσιογράφων εάν οι δημοκρατίες στη Δύση (Ευρώπη, Ηνωμένες Πολιτείες) εμφανίστηκαν ως πιο ευάλωτες, και λιγότερο προετοιμασμένες πείθοντας πολλούς ότι τα αυταρχικά συστήματα είναι καλύτερα για την αντιμετώπιση δομικών κρίσεων ο Εμμανουέλ Μακρόν απάντησε:

Θα έλεγα ναι, έχετε απόλυτο δίκιο αν νομίζετε ότι για να διαχειριστούμε μια δομική κρίση δεν χρειάζεται ελεύθερη και διαφανής πληροφόρηση ... κοινωνικά δίκτυα, κανάλια διαρκούς ενημέρωσης, ελευθερία έκφρασης. Είναι πολύ σημαντικά αυτά, είναι το DNA μας. Η Δυτική Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε να διαχειριστούν την κρίση με αυτόν ακριβώς τον τρόπο. Πρώτον, υπάρχει ένα κομβικό σημείο, νομίζω ότι η παραίτηση από τις δημοκρατικές διαδικασίες για λόγους διαχείρισης της υγειονομικής κρίσης θα συνιστούσε υπαρξιακό πρόβλημα για τις κοινωνίες μας. Ορισμένες χώρες κάνουν αυτήν την επιλογή στην Ευρώπη. Και πιστεύω ότι είναι πολύ σοβαρό σφάλμα που δεν μπορούμε να το αποδεχτούμε. Δεν είναι δυνατόν ακόμα και λόγω της υγειονομικής κρίσης να εγκαταλείψουμε το βαθύτερο DNA μας . [...]

ΩΘΗΣΑΜΕ ΧΩΡΕΣ ΝΑ ΑΠΟΕΠΕΝΔΥΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ.

Η Γαλλία δεν είναι μια χώρα που μπορεί να υποστηριχθεί ότι δεν επενδύει στην υγεία. [...] Αλλά πρέπει επίσης να είμαστε ταπεινοί. Είχαμε ωθήσει ορισμένες χώρες, ως αντίδραση στην οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση του 2010, να εξοικονομήσουν χρήματα στα θέματα της υγείας. Και για αυτό όλοι οφείλουμε να συλλογιστούμε το τι έχουμε κάνει. Επειδή βραχυπρόθεσμα μπορεί να εξαχθούν εύκολα συμπεράσματα από αυτό που συμβαίνει τώρα. Αλλά αν η Ισπανία και η Ιταλία, μείωσαν τις δαπάνες  για την εκπαίδευσή και την υγεία , ποιος τους το απαίτησε; Όλοι οι άλλοι, λέγοντας, "Σας βοηθάμε κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, αλλά πρέπει να κάνετε μια προσπάθεια, ξοδεύετε πάρα πολλά χρήματα. " [...]

Τώρα είμαστε στη στιγμή της αλήθειας για τα οικονομικά και τα χρηματοπιστωτικά ζητήματα. Αλλά είναι απαραίτητο να γίνει. Επειδή κάποτε, πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι, όπως έχω πει πολλές φορές, στο ότι το σοκ που βιώνουμε δεν είναι ένα ασύμμετρο σοκ που συνδέεται με ευθύνες συγκεκριμένων χωρών. Είναι ένα ασύμμετρο σοκ, από μια επιδημία που επηρεάζει όλους. Θα έλεγα ακόμη και ότι έχουμε εξωτερικές επιδράσεις από την Ιταλία και την Ισπανία επειδή μαθαίνουμε από τα όσα έχουν κάνει. Πόσο αξίζει αυτό; Πόσο αξίζει για την Γερμανία, την Φινλανδία, την Γαλλία, το γεγονός ότι η Λομβαρδία είχε χτυπηθεί αρκετές εβδομάδες πριν και μάθαμε από το ότι έκλεισαν επειδή χτυπήθηκαν από την πανδημία; Αυτή η γνώση έχει αξία.

ΟΙ ΧΩΡΕΣ ΠΟΥ ΩΦΕΛΗΘΗΚΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΙΑΙΑ ΑΓΟΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ  ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΦΑΝΟΥΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΕΣ

Αλλά πίσω από αυτό κρύβονται ζητήματα που αφορούν την ίδια την λειτουργία της Ευρώπης και της Ευρωζώνης. Σήμερα ενεργούμε στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς να σεβόμαστε τις Συνθήκες. Επειδή οι Συνθήκες απαγορεύουν τις κρατικές ενισχύσεις στις επιχειρήσεις. Αντίθετα εμείς λειτουργούμε βασικά σαν να επιτρέπονται οι κρατικές ενισχύσεις. Επειδή όλοι προσφέρουμε εγγυήσεις στις επιχειρήσεις μας. Αυτές οι μαζικές εγγυήσεις βασίζονται στην πολιτική των κυρίαρχων κρατών. Μπορούν όμως σήμερα η Ελλάδα και η Ισπανία να παρέχουν τις ίδιες κρατικές εγγυήσεις όπως το κάνουν η Γερμανία και η Ολλανδία; Όχι. Πρόκειται για στρέβλωση. Διότι οι εγγυήσεις δεν επιτρέπονται υπό κανονικές συνθήκες. Όμως είναι η αλήθεια αυτό που λέω. Δεν παρουσιάζεται ποτέ ως έχει, αλλά είναι η αλήθεια. Θα βάλω και τη Γαλλία δίπλα στην Γερμανία. [..]. Διότι είμαι σε θέση να προσφέρω εγγυήσεις στις Γαλλικές επιχειρήσεις και αυτό ακριβώς κάνω. Η Ελλάδα όμως δεν μπορεί να το κάνει εξίσου. Η Ισπανία και η Ιταλία δεν μπορούν να το κάνουν εξίσου. Άρα δεν είναι δίκαιο. Πρόκειται για στρέβλωση του συστήματος. Έτσι, ήδη σήμερα υπάρχει πρόβλημα [...] Δεύτερον πιστεύουμε ειλικρινά ότι αύριο, το οικονομικό σοκ που βιώνουμε, οι χώρες αυτές θα είναι σε θέση να το απορροφήσουν, δεδομένης της αρχικής τους κατάστασης; Όχι. Χρειαζόμαστε λοιπόν χρηματικές μεταφορές και αλληλεγγύη για την Ευρώπη, για να αντέξει η Ευρώπη.

Και οι χώρες που σήμερα είναι πιο οικονομικά υγιείς είναι οι χώρες που ,όταν εξετάσουμε τις μακροοικονομικές επιπτώσεις της λειτουργίας της ζώνης του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  είναι οι καθαροί ωφεληθέντες. Δεν κάνουμε ποτέ αυτόν τον υπολογισμό. Αλλά γίνεται από τον ΟΟΣΑ και από την Επιτροπή. Πρόκειται για χώρες που είναι μακράν οι καθαροί ωφεληθέντες  από τη ζώνη του ευρώ και την ενιαία αγορά. Δεν μπορούμε να έχουμε μια ενιαία αγορά όπου ορισμένοι θα θυσιάζονται.

ΑΣΚΟΥΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

Και έτσι βρισκόμαστε στη στιγμή της αλήθειας όπου δεν είναι πλέον δυνατό να έχουμε δαπάνες που δεν βασίζονται στην αμοιβαιότητα - και δεν μιλώ για το παρελθόν αλλά για την χρηματοδότηση των δαπανών που βαρύνουν τα κράτη-μέλη στο πλαίσιο της καταπολέμησης του COVID-19, και της οικονομικής ανάκαμψης. Επειδή χρειαζόμαστε μια πραγματική πολιτική οικονομικής επανεκκίνησης. Επειδή θα πρέπει να επιτύχουμε την οικονομική επανεκκίνηση. Τι κάνουμε όλοι, κατά βάση; Εθνικοποιούμε τους μισθούς και τους ισολογισμούς όλων σχεδόν των επιχειρήσεων. Αυτό κάνουμε.

Όλες οι οικονομίες, συμπεριλαμβανομένων και των πλέον φιλελεύθερων αυτό κάνουν. Είναι ενάντια σε όλα τα οικονομικά δόγματα, αλλά αυτό ακριβώς γίνεται. Περιορισμός της ανεργίας σημαίνει εθνικοποίηση των μισθών. Για να μην σταματήσουμε την παραγωγή και να μην αφήσουμε να εξατμιστούν οι δεξιότητες. Όλα τα προγράμματα εγγυήσεων ή ενισχύσεων, το γερμανικό ταμείο των 50 δισεκατομμυρίων ή το γαλλικό ταμείο των 20 δισεκατομμυρίων για τους έμπορους και τα παρόμοια, δεν είναι παρά εθνικοποίηση των λογαριασμών λειτουργίας των εμπόρων και των επιχειρηματιών. Αυτό κάνουμε. Αυτό γίνεται για να αποφευχθεί η εξάτμιση, η κατάρρευση. Και θα ακολουθήσουν ένα σχέδιο εξόδου και οπωσδήποτε ένα σχέδιο επανεκκίνησης της οικονομίας που θα πρέπει να είναι συμβατά με τις περιβαλλοντικές προτεραιότητες και τις προτεραιότητες της δημόσιας υγείας. Αυτά είναι αδύνατο να αφεθούν στο εθνικό επίπεδο, διότι δεν μπορούν να υποστηριχθούν.

ΑΝ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΝΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΗ ΕΥΡΩΠΗ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΣΚΟΥΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΙΜΩΡΙΑΣ

Έχω έναν συνεχή διάλογο με την Angela Merkel και τον Mark Rutte. Νομίζω ότι είναι πολύ προσκολλημένοι στην έννοια του “ηθικού κινδύνου” [ΣτΜ : την “μη ηθική” συμπεριφορά του Νότου] και το καταλαβαίνω. Υποστηρίζουν ότι ορισμένες χώρες έχουν καταβάλει προσπάθειες ενώ άλλες όχι και δεν είναι σωστό να έχουν την ίδια μεταχείριση. Εγώ δεν λέω ότι πρέπει να εξαλειφθούν όλα τα χρέη του παρελθόντος.  Λέω απλώς ότι αν εξακολουθούμε να θέλουμε μια κοινή Ευρώπη, πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά. Βρεθήκαμε σε αντίστοιχες στιγμές στην ιστορία, και υποστηρίξαμε τότε πως οι άνθρωποι που έχουν κάνει λάθη πρέπει να τα πληρώσουν. Πριν από εκατό χρόνια κάναμε αυτό το σφάλμα. Πριν από εκατό χρόνια, όταν η Γαλλία, μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, είπε «η Γερμανία θα πρέπει να πληρώσει» έκανε κολοσσιαίο, θανάσιμο σφάλμα. Σήμερα το σφάλμα αυτό πυροδοτεί τον λαϊκισμό στη Γερμανία, το μίσος για την υπόλοιπη Ευρώπη. Τότε, δεκαπέντε χρόνια αργότερα οδηγηθήκαμε στα χειρότερα [ΣτΜ: την επικράτηση του Ναζισμού]. Αντίθετα δεν κάναμε το ίδιο λάθος μετά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε που ειπώθηκε: “Υπάρχουν χρέη; Σχέδιο Marshall”. Ακόμα και σήμερα μιλάμε για το “Σχέδιο Μάρσαλ”, είναι αυτό που τώρα ονομάζουμε “χρήματα από ελικόπτερο”. Τότε είπαμε "Ας ξεχάσουμε το παρελθόν, πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά, μας ενδιαφέρει το μέλλον. "

Η ΟΥΣΙΑ ΕΊΝΑΙ ΝΑ ΕΚΔΟΘΕΙ ΚΟΙΝΟ ΧΡΕΟΣ ΜΕ ΚΟΙΝΗ ΕΓΓΥΗΣΗ

“Γίνεται όμως αυτό με την Ιταλία τώρα;” ρωτά ο δημοσιογράφος. Και απαντά ο Μακρόν: Θα σας μιλήσω ειλικρινά: δεν υπάρχει επιλογή. Το δίλημμα που τίθεται είναι είτε η εξάρθρωση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος είτε η πρόοδός του, δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Την λύση ονοματίστε την όπως θέλετε, δεν είμαι φετιχιστής ως προς το όχημα, “νομισματικό ταμείο”,«ευρωπαϊκός προϋπολογισμός», «πολυετής δημοσιονομική προοπτική», “πολυετές πλαίσιο χρηματοδότησης”. Η ουσία είναι η ικανότητα να εκδίδεται κοινό χρέος με κοινή εγγύηση και να χρηματοδοτούνται δαπάνες που πραγματοποιούνται σε επίπεδο κρατών. Και αυτή η χρηματοδότηση να μην γίνεται ανάλογα με το επίπεδο του ΑΕΠ ή με βάση το ύψος της συνεισφοράς εκάστου αλλά με βάση τις ανάγκες του, ακριβώς γιατί έχουμε αποφασίσει ότι μετέχουμε σε ένα κοινό εγχείρημα. Εάν, σε αυτή την στιγμή της ιστορίας μας, δεν σκεφθούμε με αυτόν τον τρόπο, δεν θα υπάρξει πια κοινό εγχείρημα.

ΧΩΡΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΟΙ ΛΑΪΚΙΣΤΕΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ

Γιατί αν δεν κατορθώσουμε να το κάνουμε αυτό σήμερα, σας διαβεβαιώ, οι λαϊκιστές θα νικήσουν. Σήμερα, αύριο, μεθαύριο. Στην Ιταλία, στην Ισπανία ίσως στη Γαλλία και αλλού. Θα νικήσουν διότι , προφανώς, θα πουν "Ποιό είναι αυτό το κοινό εγχείρημα που σας προτείνουν; Αυτοί οι άνθρωποι δεν σας προστατεύουν τώρα που βρίσκεστε σε κρίση, δεν θα σας προστατεύσουν ούτε την επόμενη μέρα, διότι δεν αισθάνονται καμία αλληλεγγύη για σας. Όταν οι μετανάστες φτάνουν στο σπίτι σας, σας λένε να τους διαχειριστείτε μόνοι σας . Όταν ξεσπά μια επιδημία στο σπίτι σας, σας ζητούν να την αντιμετωπίσετε μόνοι σας. Είναι συμπαθητικοί τύποι κατά βάθος. Είναι όμως υπέρ της Ευρώπης μόνο όταν πρόκειται να εξάγουν σε σας τα αγαθά που παράγουν. Είναι υπέρ της Ευρώπης μόνο όταν χρειάζονται το εργατικό σας δυναμικό , τις αγορές σας για την παραγωγή του εξοπλισμό αυτοκινήτων που δεν παράγουν πλέον στην χώρα τους. Αλλά δεν είναι υπέρ της Ευρώπης, όταν χρειάζεται αμοιβαιότητα και αλληλεγγύη. Τότε δεν υπάρχει Ευρώπη. Αυτή είναι η πραγματικότητα. "

ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ ΕΑΝ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΧΈΔΙΟ Ή ΑΠΛΩΣ ΕΝΑ ΣΧΕΔΙΟ ΚΟΙΝΗΣ ΑΓΟΡΑΣ

Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά στην στιγμή της αλήθειας, την στιγμή δηλαδή που θα πρέπει να αποφασίσουμε εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα πολιτικό σχέδιο ή μόνο ένα σχέδιο κοινής αγοράς. Εγώ θεωρώ ότι είναι ένα πολιτικό σχέδιο. Και αφού πρόκειται για πολιτικό σχέδιο, ο άνθρωπος  αποτελεί τη βασική προτεραιότητα και σε αυτό συμπεριλαμβάνεται και η έννοια της αλληλεγγύης. Η οικονομία ακολουθεί, και ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι η οικονομία είναι μια ηθική επιστήμη. Αλλά όταν όλα διαλύονται, η επιχειρηματικότητα διαλύεται επίσης, αυτό ακριβώς που ζούμε τώρα.

Επομένως, οι καθαρά κερδισμένοι της ενιαίας αγοράς ή της Ευρωζώνης δεν θα είναι πλέον καθαρά κερδισμένοι την ημέρα που δεν θα υπάρχει πλέον η ενιαία αγορά ή η Ευρωζώνη. Ούτως ή άλλως, λοιπόν πρέπει να βρούμε λύσεις. Έχουμε κάποιες αρχικές απαντήσεις που έχουν δοθεί και οι οποίες είναι καλές. Αλλά το μέγεθος της κρίσης και ο πρωτόγνωρος χαρακτήρας της δείχνουν ότι πρέπει σε κάθε περίπτωση να κινηθούμε προς μια νέα λογική. Και είναι η λογική που έχει σημασία , δεν είναι το όχημα και ο μηχανισμός διακυβέρνησης. Σκέπτομαι ότι διαθέτουμε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή που έχει την ευθύνη διαχείρισης των κοινών μας υποθέσεων. Αυτό που πρέπει να ειπωθεί είναι: «Συμπράττουμε και εγγυόμαστε συλλογικά τη δυνατότητα να συλλέξουμε χρήματα για να χρηματοδοτήσουμε τις δαπάνες που συνδέονται με την υπέρβαση της κρίσης». Και αν δεν το κάνουμε,ρωτά ο δημοσιογράφος, υπάρχει πραγματικός κίνδυνος κατάρρευσης της Ευρωζώνης;  Ναι, απαντά ο Ε. Μακρόν, σαφέστατα, και για την Ευρώπη και για την ευρωπαϊκή ιδέα. Δεν ξέρω τι από αυτά θα καταρρεύσει πρώτο, αλλά είναι προφανές το τι θα συμβεί ....

Η ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο [ΚΑΛΟΣ] ΛΕΒΙΑΘΑΝ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ

Έλεγα πάντα ότι δεν πιστεύω στην εξάλειψη της εθνικής κυριαρχίας. Διότι τελικά, τι είναι η εθνική κυριαρχία; Είναι η ιδέα ότι οι άνθρωποι, ως έμβια όντα, δεν είναι απλώς καταναλωτές ή παραγωγοί, είναι πολίτες και θέλουν να είναι σε θέση να ελέγχουν τις επιλογές τους. Και αυτό ισχύει για όλες τις χώρες του κόσμου. Η αρχή της εθνικής κυριαρχίας, θεμελιώνει τις ισορροπίες μας, και αυτό εξάλλου το διαπιστώνουμε τις στιγμές των μεγάλων κρίσεων όπως η τωρινή πανδημία. Όταν φοβόμαστε  δεν θα στραφούμε στην Amazon, στην Google, στην παγκοσμιοποίηση, στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή κλπ κλπ. Θα στραφούμε στην χώρα μας. Πιστεύω στην διεθνή συνεργασία, αλλά οι άνθρωποι στρέφονται στην χώρα τους. Ανακαλύπτουμε έτσι ξανά το τι είναι η εθνική κυριαρχία: είναι ο Λεβιάθαν που μας προστατεύει. Αυτό ακριβώς κάνει ένα κυρίαρχο κράτος, αλλά ταυτόχρονα ο λαός που προστατεύεται, θέλει να αποφασίζει για την μοίρα του. Η παγκοσμιοποίηση διευρύνει τις δυνατότητες και οδηγεί σε συνεργασία, αλλά δεν αγγίζει το θέμα της δημοκρατικής λήψης των αποφάσεων, και ευτυχώς διότι αλλιώς θα σκότωνε την ιδέα της δημοκρατίας.

Η ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΘΕΤΕΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗΣ ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ "ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΟΥ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΟΣ"

Ωστόσο, ρωτά ο δημοσιογράφος, αναφέρεστε στην ανάγκη ενίσχυσης της παραγωγής αγαθών εντός της ίδιας της Ευρώπης.  Θα έρθω σε αυτό, απαντά ο Μακρόν, αλλά αυτό που λέω είναι ότι λειτουργούσαμε, για αιώνες (από τον 18ο αιώνα) συμφιλιώνοντας τις έννοιες της πολιτικής κυριαρχίας και του πολιτικού φιλελευθερισμού με τον οικονομικό φιλελευθερισμό, με βάση την θεωρία του συγκριτικού πλεονεκτήματος (το παγκόσμιο εμπόριο βασίζεται σε αυτό). Δηλαδή παράγω εγχώρια, αλλά εάν υπάρχουν αγαθά που παράγονται αποδοτικότερα σε μιάν άλλη χώρα, τότε ανταλλάσσω και προκύπτει αμοιβαίο όφελος αφού υπάρχει συγκριτικό πλεονέκτημα για τον καθένα ως προς αυτό που παράγει. Έτσι προέκυψε η εξειδίκευση των οικονομιών μας που σε συνδυασμό με το ελεύθερο εμπόριο κατέστησε δυνατή την διεθνή ανάπτυξη, την ενίσχυση των διεθνών δεσμών [...] Βοήθησε στη μείωση των συγκρούσεων, επέτρεψε να βγουν από την βαθιά φτώχεια, σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, περίπου 700 εκατομμύρια άτομα .

Όμως αυτή η κατάσταση σε συνδυασμό με την ενίσχυση του χρηματοπιστωτικού τομέα και την ψηφιοποίηση έχει επιταχυνθεί υπερβολικά τα τελευταία χρόνια. Η εμπορευματική παγκοσμιοποίηση των δεκαετιών '60 έως '90 μετατράπηκε στην χρηματοπιστωτική και ψηφιακή παγκοσμιοποίηση της δεκαετίας του 2000, μιά παγκοσμιοποίηση προβληματική η οποία εμφανίζει υπερθέρμανση και πολλά σκαμπανεβάσματα. Γιατί; Επειδή δημιουργεί ανισότητες στις ανεπτυγμένες χώρες και επειδή συνδυάζεται με ένα παιχνίδι εξουσίας που επηρεάζει τη δομή της κυριαρχίας . Αυτά είναι τα δύο φαινόμενα που έχουμε βιώσει τα τελευταία χρόνια. Και αυτά τα δύο φαινόμενα αλλάζουν βαθιά τη φύση της παγκοσμιοποίησης.

Αν το σχηματοποιήσω ο πολίτης-καταναλωτής, για μεγάλο διάστημα, έλεγε "Είναι υπέροχο, αγοράζω φθηνότερα". Κάποια στιγμή όμως ο πολίτης-καταναλωτής που είναι επίσης και εργαζόμενος, είπε "Ωστόσο με αυτή την παγκοσμιοποίηση, αγοράζω μεν φθηνότερα, αλλά δεν βρίσκω δουλειά, γιατί δεν υπάρχει πλέον χώρος για μένα σε μιά κοινωνία με υπερ-ταλέντα όπου αυτό που εγώ ξέρω να  κάνω δεν έχει πλέον αξία“. Οπότε υπάρχει στ’ αλήθεια πρόβλημα. Και φτάνουμε έτσι στο όριο της εξειδίκευσης και της θεωρίας του συγκριτικού πλεονεκτήματος.

ΑΥΤΉ Η ΜΟΡΦΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΑΝΕΚΤΉ

Υπάρχει και το ζήτημα του επίπεδου ανισότητας στις κοινωνίες μας. Και το λέω αυτό σε μια χώρα όπου οι ανισότητες διορθώνονται σε μεγάλο βαθμό εκ των υστέρων μέσω της φορολογίας και της κοινωνικής πολιτικής. Η Γαλλία είναι μια χώρα όπου, και στον πολιτικό διάλογο και στην κοινωνική δράση, αντιδρούμε πολύ έντονα στις ανισότητες. Κοιτάζοντας τους αριθμούς, τον δείκτη Gini ή άλλους συναφείς δείκτες, βλέπουμε πως είμαστε μία από τις χώρες με τις μικρότερες ανισότητες. Ωστόσο το πραγματικό πρόβλημα είναι πως η Γαλλία παράγει ανισότητες, που ναι μεν διορθώνονται μέσω της εκπαίδευσης και της κοινωνικής πολιτικής, αλλά κατ’ αρχήν δημιουργούνται . Γινόμαστε μία από τις χώρες με τις λιγότερες ανισότητες στην Ευρώπη, αλλά εκ των υστέρων, μετά την αναδιανομή . Μετά την φορολόγηση; -ρωτά ο δημοσιογράφος- Ναι, πράγματι μετά την φορολόγηση .

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα ανισότητας στις δημοκρατίες μας που καθιστά αυτή την μορφή παγκοσμιοποίησης μη ανεκτή. Οι δημοκρατίες μας γίνονται εύθραυστες επειδή ακριβώς βασίζονταν σε ένα τρίπτυχο: πρώτον, πρόοδος για τις μεσαίες τάξεις, δεύτερον,ατομικές ελευθερίες και δημοκρατία και τρίτον, κοινωνική οικονομία της αγοράς. Αυτά ήταν τα βασικά τους στοιχεία. Όταν όμως δεν παράγεται πρόοδος για τις μεσαίες τάξεις, αυτές παύουν να υποστηρίζουν το παραπάνω μοντέλο και λένε «Πρέπει να κλείσουμε τα σύνορά μας», ή λένε "Πρέπει να εγκαταλείψουμε τη δημοκρατία και να στραφούμε σε πιο αυταρχικά καθεστώτα που θα μας προστατεύουν καλύτερα". Αυτά τα ζούμε σε όλες τις δυτικές δημοκρατίες και δημιουργούνται εντάσεις πάνω σε τέτοια ζητήματα.

Η ΕΥΡΩΠΗ Ή ΘΑ ΒΡΕΙ ΤΟ ΝΉΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ Ή ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙ ΜΕΤΑΞΥ ΗΠΑ ΚΑΙ ΚΙΝΑΣ

Και από την άλλη πλευρά έχουμε την εμφάνιση της δυνάμεων που επαναπροσδιορίζουν τη γραμματική της κυριαρχίας. Η Κίνα γνωρίζει τι είναι η κυριαρχία. Όταν παράγει τεχνολογικά προϊόντα, ακόμη και όταν παράγει μάσκες, ξέρει τι είναι η κυριαρχία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες γνωρίζουν τι είναι η κυριαρχία [...] Γεγονός που οδηγεί, όπως είπα πριν λίγους μήνες, στο συμπέρασμα ότι η Ευρώπη πρέπει να βρει το νήμα της κυριαρχίας της, αλλιώς θα πρέπει να επιλέξει μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας. Δεν πίστευα ότι θα συμβεί τόσο γρήγορα εξ αιτίας της υγειονομικής κρίσης . Το έβλεπα περισσότερο να προκύπτει από την τεχνολογία και την άμυνα. Αλλά αυτό σημαίνει ότι η ιδέα ενός ρευστού κόσμου όπου όλα είναι ισότιμα, όλα μπορούν να παραχθούν παντού, όλα ανταλλάσσονται με ουδέτερο τρόπο, δεν ανταποκρίνεται πλέον στην πραγματικότητα.

 ΤΑ ΥΨΗΛΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑΣ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ  

Αυτό που χρειαζόμαστε κατ’ αρχήν στην νέα παγκοσμιοποίηση είναι να προσδιορίσουμε τα επίπεδα ανισότητας που μπορεί να γίνουν ανεκτά. Ένας κόσμος πλήρους ισότητας είναι αδύνατος επειδή υφίστανται ανισότητες ταλέντων που πρέπει να αφεθούν να αποδώσουν. Στη συνέχεια όμως πρέπει να υπάρξει διόρθωση σε επίπεδα που να είναι αποδεκτά από την κοινωνία. Είναι σαφές ότι τα σημερινά επίπεδα ανισότητας δημιουργούν κοινωνικές εντάσεις που δεν είναι δημοκρατικά διαχειρίσιμες. Πιστεύω ότι είναι πολύ επικίνδυνο να απειλείται η δημοκρατία με υψηλά επίπεδα ανισότητας και χρειάζεται να προβληματιστούμε σοβαρά επ’ αυτού. 

Πρέπει λοιπόν να κατευνάσουμε την παγκοσμιοποίηση ή τουλάχιστον να ξανασκεφτούμε την σχέση μας με αυτήν. Το  ζήτημα της κυριαρχίας που προανέφερα πρέπει να μας κατευθύνει στην μετεγκατάσταση δραστηριοτήτων σε εθνικό ή περιφερειακό επίπεδο, διότι αυτό καθορίζει τους όρους της κυριαρχίας μας [...] Αυτό που χρειάζεται να σκεφτούμε είναι “τι πρέπει να επαναφέρω στο εθνικό ή στο περιφερειακό επίπεδο ώστε να μπορώ να συνεργάζομαι με τους άλλους αλλά να μην εξαρτώμαι πλήρως από αυτούς”. Διότι η πλήρης εξάρτηση αναιρεί τις προϋποθέσεις της ελεύθερης πολιτικής λειτουργίας.

ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΎΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΉ ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΆΤΩΝ ΜΑΣ

Βλέπουμε λοιπόν πόσο συνεκτικές πρέπει να είναι μεταξύ τους η απάντηση στα προβλήματα της ανισότητας,  η απάντηση στα προβλήματα της κυριαρχίας και η απάντηση στα προβλήματα της κλιματικής αλλαγής. Εμπεριέχονται βέβαια επιλεγμένες συνεργασίες και αλληλεξαρτήσεις, αλλά πρέπει επίσης να αναδιατάξουμε την παραγωγή μας εστιασμένα, με συμφωνίες όχι με συγκρούσεις, ώστε να μειώσουμε τις εκπομπές άνθρακα, να ξανασκεφτούμε την εφοδιαστική μας αλυσίδα με διαφορετικό τρόπο, για να αποφύγουμε να μεταφέρουμε ένα εξάρτημα από την άλλη άκρη του πλανήτη εάν μπορούμε να το παράγουμε εδώ με καλύτερο ενεργειακό αποτύπωμα . Και να σκεφτούμε την παραγωγή σε ισοζύγια εκπομπών CO2 και βιοποικιλότητας και συνεπώς με όρους διατήρησης των οικοσυστημάτων μας. Προς αυτή την κατεύθυνση πιστεύω ότι πρέπει να πορευτούμε. [...]

Νομίζω λοιπόν ότι σε αυτό το ανθρωπολογικό σοκ που βιώνουμε, όταν ο άνθρωπος κινδυνεύει, το αδιανόητο γίνεται εφικτό.

 Κατά την γνώμη μου χρειάζεται μια εκπαιδευτική, υγειονομική και κλιματική ατζέντα και  προσθέτω την εκπαιδευτική γιατί είναι αυτή που καθιστά δυνατή την δημόσια υποστήριξη μιάς τέτοιας στρατηγικής.  Δεν επιτυγχάνεται μια οποιαδήποτε στρατηγική, στρατιωτική ή κλιματική, εάν οι άνθρωποι δεν πιστέψουν σ’ αυτήν, εάν οι άνθρωποι δεν την καταλαβαίνουν, εάν οι άνθρωποι δεν είναι μορφωμένοι. [...] Και έτσι για μένα είναι πραγματικά σημαντικό αυτό το τρίπτυχο. Πιστεύω βαθιά στην έλευση ενός νέου πολυμερούς πλαισίου διεθνούς συνεργασίας που θα βασίζεται σε αυτό το τρίπτυχο: εκπαίδευση, υγεία, αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Και από αυτές τις τρεις θεμελιώδεις αξίες θα προκύψει και η ειρήνη. Εάν δεν υπάρχει εκπαίδευση, υγεία, κλίμα, δεν θα υπάρξει και ειρήνη [...]

ΝΑ ΕΠΙΝΟΗΣΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΝΕΟ, ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΜΌΝΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΎΜΕ ΝΑ ΚΆΝΟΥΜΕ.

Και η καταληκτική ερώτηση του δημοσιογράφου : Αυτή η νέα κατάσταση θα αλλάξει εντελώς τις κοινωνίες; Θα γίνουμε μια μάλλον σοσιαλιστική κοινωνία, αφού οι περισσότεροι μισθωτοί έχουν ήδη εθνικοποιηθεί.

Δεν θα μπω σε αυτές τις εννοιολογικές κατηγορίες που ανήκουν στον 20ο αιώνα. Την στιγμή που συμβαίνει το αδιανόητο, γιατί πρέπει να επιστρέψουμε σε έννοιες χρησιμοποιημένες, οι οποίες χρονολογούνται πριν από έναν αιώνα και έχουν δείξει τα όριά τους; Πρέπει να εφεύρουμε νέες εννοιολογικές κατηγορίες. Ο σοσιαλισμός σε μια χώρα δεν λειτούργησε, το αδιανόητο σε όλες τις χώρες μας αναγκάζει να καινοτομήσουμε. Αν μπούμε μόνοι μας σε αυτές τις ζώνες του αδυνάτου, θα βρεθούμε σε πολύ άσχημη θέση. Μπαίνουμε όμως όλοι μαζί στο αδιανόητο. Και έτσι όλοι μαζί αντιμετωπίζουμε αυτήν τη βαθιά υποχρέωση να επινοήσουμε κάτι νέο, γιατί αυτό είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε.